ความรู้สึก(ดีดี)ที่อยากจะบอกใครๆ
 
วันนี้ชีวิตเด็กม.ต้นก็ได้ผ่านไปแล้วสินะ ตอนนี้กำลังจะเป็นเด็กม.ปลายแล้ว
เฮ้อ เวลาหนอเวลา ทำไมผ่านไปเร็วจัง เวลาที่ผ่านเราไปแล้วดูเหมือนเร็ว
แต่เวลาที่กำลังมาถึงเราจะรู้สึกว่าช้า จนลืมที่จะทำเวลาตรงนั้นให้ดีที่สุด
แล้วเราก็จะปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างน่าเสียดาย
เมื่อกลับมาม้องย้อนถึงเวลาที่ผ่านมา เจอะเจอกับเหตุการณ์ต่างๆมากมาย
ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ สมหวัง ผิดหวัง การจากลา การพบปะ
เราก็สามารถผ่านมันมา ความทุกข์ สิ่งไม่ดีที่เกิดกลายเป็นบทเรียนบทสำคัญ
กลายเป็นความทรงจำที่สวยงาม ตอนแรกที่คิด...แค่จบม.3 ไม่เห็นจะเศร้าเลย มันแค่ทางแยกเล็กๆ
เพื่อนย้ายไม่กี่คน แต่ถ้าลองนึกดูมันจะไม่เศร้า...เป็นไปไม่ได้จริงๆ
เวลาที่ผ่านมาเราร่วมงานกัน เล่นด้วยกัน เฮฮาด้วยกัน มีเหตุการณ์ดีๆร่วมกัน
ถ้านับเวลาต่อแต่นี้ไปพวกแกไปเรีียนที่อื่นจริงๆ ทุกครั้งที่เหตุการณ์ต่างๆจะเริ่มขึ้น
ฉันคงเศร้า เศร้าที่ในความทรงจำยังมีพวกแก แต่ความเป็นจริงไม่มีพวกแกแล้ว
รู้สึกว่า...เพิ่งพูดว่า "เฮ้ย เราจะจบแล้วนะ" ไปเมื่อ 2เดือนก่อน ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในหัวใจ
ณ เวลานั้น ความรู้สึกชนิดหนึ่งยังไม่เกิด ตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้ว ความรู้สึกนั้นคือ ..."คิดถึง"
ถ้าต่อจากนี้ไปความทรงจำมันเลือนหายไป จะทำยังไงดี ขนาดตอนเด็กๆยังจำได้นิดเดียวเอง
รักเพื่อนๆ คิดถึงเพื่อนๆ แล้วก็คิดถึงรุ่นพี่ที่จบปี53 ด้วยกันด้วย ตอนแรกไม่นึกหรอก
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าพวกพี่ใจดีแค่ไหน ขอบคุณทุกสิ่งอย่างที่ให้เพื่อนๆ พี่ๆ มาเจอกัน 
 
เพื่อนน่ะ จริงออยู่ที่จะหาใหม่ได้ง่าย ที่ไหนก็ได้ ในเวลาไม่นาน
แต่ทว่าเพื่อนแท้ เพื่อนรู้ใจ เพื่อนจริงใจ เราคงจะใช้เวลาแค่1-2 วันคงไม่ได้แน่ๆ
 
ขอโทษ...ที่ทำให้เสียใจ ที่เพื่อนคนนี้อาจไม่ดีในบางครั้ง ทำให้ไม่พอใจ
ขอบคุณ...สำหรับมิตรภาพดีดี ที่มอบให้ ขอบคุณความห่วงใย ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง
...ถึงฉันจะไม่ได้บอกความรู้สึกพวกแกได้หมดหัวใจ ไม่รู้ว่าความรู้สึกของฉันพวกแกจะรับรู้มันไหม
ฝากลม ฝากฟ้า ฝากอากาศ ฝากดาวไปบอกแทนฉัน ตราบใดที่แกยังใช้อากาศเพื่อหายใจ ทุกครั้งที่แกหายใจ
ความรักของฉันมันอยู่ในอากาศที่แกหายใจนะเพื่อน 
 
ตอนนี้เราไม่สามารถรู้ได้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้สิ่งที่จะทำนั่นก็คือ
จดจำสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเรา จดจำมิตรภาพ ความทรงจำที่ผ่านมาจะบันทึกไว้ด้วยหัวใจ
     แม้ว่าโชคชะตานำพาให้เราพบและพราก แต่เชื่อมั่นว่าเราจะพบกัน...อีกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
แล้วเราจะพบกันใหม่
 
 
กอดกันอีกครั้ง แล้วคงต้องลา
สัญญาจะจำทุกนาที
ที่เราเคยสุข ทุกข์ กัน
ต่างคนต้องไป ไหลตามความฝัน ไปคนละทาง
ต่างมีจุดหมาย ต้องเดินทางอีกแสนไกล

* แล้วราจะกลับมา เพื่อพบกันใหม่อีกครั้ง
ในวันข้างหน้า และนั่นคือสัญญา

** ให้เธอโชคดี ก้าวไปพบ วันดีๆ
ให้ไปถึงปลายทาง ไกลห่างเพียงไหนก็ตาม
จะส่งรักไปให้ ไม่ช้าไม่นานจะ พบกัน

*** ไม่มีอะไร ที่มันจะทำ
ให้ความผูกพันนั้นลบเลือน
แค่มองตาก็รู้กัน
จับมืออีกที ยิ้มให้อีกครั้ง
ลากันอีกที อย่ามีหยดน้ำตา
จากลากันอย่างสวยงาม

(*,**,***)(*,**)

Comment

Comment:

Tweet

ว้าวๆๆ เด็กบ้านเดียวกันๆ
ต่อ ม.4 ที่ไหนคร้าบ

ตั้งใจเรียนนะ ม.ปลายยากกว่า ม.ต้นอีกเน้อ

#3 By ParkZaa D ManChester on 2011-09-18 15:08

กว้าต่อไปในความสำเร็จ

confused smile confused smile confused smile

#2 By ปิยะ99 on 2011-05-10 21:30

เข้าใจความรู้สึกเลย
เพราะว่าพึ่งจบม.ต้นเหมือนกัน กำลังจะม.ปลาย
คิดเหมือนกันนะ ว่ามันคือทางแยกเล็กๆ
แต่มันดูเป็นแยกเล็กๆที่ ทำเราให้รู้สึกแย่เหมือนกันนะ

แต่ก็นะ.. ถ้าไม่แยกตอนนี้
ยังไงมหาลัยก็ต้องแยกกันอยู่ดีนี่นา
ยังไงเราก็ยังต้องเดินต่อไป big smile

#1 By YVES :) on 2010-03-10 13:53